Tussen beleid en praktijk staat een glazen muur. We zien elkaar, maar begrijpen elkaar niet altijd. Met als resultaat dat de papierenwereld en de werkelijkheid uit de pas lopen. Veiligheid blijft dan in het midden liggen. Tótdat er brokken gemaakt worden.

Daarom geloof ik niet in protocollen. Veiligheid gaat niet alleen over regels, procedures en compliance. Het gaat over mensen. Over hoe zij samenwerken, omgaan met risico’s en in de praktijk betekenis geven aan wat ‘veilig werken’ is.

Vanuit de antropologie wordt veiligheid benaderd als een sociaal en cultureel proces. Niet wat op papier staat, maar wat zich dagelijks afspeelt op de werkvloer staat centraal. Overtuigingen, routines, informele normen en onderlinge verhoudingen bepalen uiteindelijk of veiligheid een papieren tijger blijft of daadwerkelijk wordt geleefd.

Met een achtergrond als cognitief psycholoog en een academische basis in de antropologie en veiligheidskunde verbind ik deze culturele blik met diepgaande kennis van het veiligheidsdomein. Dat maakt het mogelijk om verder te kijken dan incidentanalyses en beheersmaatregelen alleen. Niet door nieuwe systemen te introduceren, maar door zichtbaar te maken wat al aanwezig is — aan kennis, ervaring en vakmanschap.

Nieuwsgierig, analytisch en met respect voor de praktijk onderzoek ik wat vaak impliciet blijft. Spiegelend waar nodig, altijd gericht op constructieve beweging. Zodat cultuur, communicatie en leiderschap geen abstracte begrippen zijn, maar concrete aangrijpingspunten voor duurzame veiligheidsverbetering.

Ik werk met organisaties waar risico onderdeel is van het dagelijks werk — zoals in de zorg, olie & gas en defensie — omgevingen waarin veiligheid geen keuze is, maar een voorwaarde.